→ همه نوشته‌ها

آقا در باب فرزندآوری، راستش جز این که جوردن پیترسون به من اثبات کرده بهترین…

آقا در باب فرزندآوری، راستش جز این که جوردن پیترسون به من اثبات کرده بهترین کاری که آدم می‌تونه برای سعادت خودش بکنه اینه که چهار پنج‌تا کره خر بیاره باهاشون گل‌کوچیک بازی کنه، من مثل دکتر آریا یه کاتولیک درون دارم که شرم بهش انگیزه می‌ده. در این مورد هم شرم از نیاکان انگیزۀ بزرگی هست.

معمولاً همه تحذیر می‌کنن که بچه آوردن و بزرگ کردن سخته. درسته سخته، اما واقعاً چقدر سخته؟ ما تو دهات تا کمر تو پهن بودیم گوه لگد می‌کردیم، از دو تا پوشک بترسیم واقعاً؟ غذا دادن و تربیت کردن چهارتا آدم کوچولو واقعا چقدر پیچیده است؟ جمعیت‌شناس‌ها می‌گن چیزی حدود ۱۲۰ میلیارد آدم روی زمین زندگی کردن، دقیقاً چه دشواری‌ای در بچه بزرگ کردن وجود داره که اون ۱۰۰ میلیارد اسلاف ما به راحتی از پسش براومدن ولی با هوش مصنوعی و اینترنت و آب لوله‌کشی از انجامش عاجزیم!؟ واقعاً چرا فکر می‌کنید اینقدر ضعیف هستیم!؟ والله که نیستیم، بالله نخواهیم بود. حاشا و کلا و این حرفا.

اما راستش می‌دونم این وسواس از کجا میاد، وسواس این که خلاقیت بچه سرکوب نشه، که بچه شهروند خوبی باشه، که بچه عقاید اشتباهی نداشته باشه. قبلا من در یادداشتی به این وسواس پرداختم و به این ترس غیرعقلانی گفته بودم «رگروفوبیا». و راستش من با کتابخوندن از این رگروفوبیا درمان شده‌ام. زمانی منم بچه بودم می‌گفتم هرگز بچه نمی‌خوام، اما گوش دادن به بزرگان، مخصوصاً خوندن کتاب جودیث هریس نجاتم داد.

من در این زمینه من یادداشتی قبلاً نوشته‌ام تحت عنوان «توهم تربیت» که واقعاً توصیه می‌کنم بخونید. (۱) اگر نوشته‌های شبه‌علمی منو نمی‌پسندید هم توصیه می‌کنم کتاب تماماً علمی جودیث هریس تحت همین عنوان «توهم تربیت» رو بخونید.

-اوس

۱. یادداشت داخل کانال تلگرام هست، می‌تونید از فهرست پیداش کنید.