در سین نزدن
در سین نزدن
من متوجه شده‌م آدم‌هایی که پیام‌ها رو سین نمی‌زنن و دیر سین می‌زنن عموماً انسان‌های مضطرب و افسرده‌ای هستن، به قول روانشناس‌ها (۱) عموماً روان‌رنجوری بالایی دارن و کنترل احساسات خودشون براشون سخته و این فرار کردن و کم‌توجهی در حقیقت میکانیسم دفاعی‌شون برای پنهان کردن ضعف خودشون هست.
چون در هر لحظه فقط چند قدم تا فروپاشی عصبی فاصله دارن عموماً سعی می‌کنن خودشون رو دور از انظار و سؤالات قرار بدن، ولی خب مثل باقی انسان‌ها بازم میل به دیده شدن و مقبولیت دارن، برای همین میان وسط صحنه، تصاویر و مطالب خودشون رو بیان می‌کنن، اما بعد خیلی سریع فرار می‌کنن و در پاسخ به واکنش بقیه (مثبت یا منفی هم خیلی فرقی براشون نداره) عموماً سعی می‌کنن هیچ واکنشی نشون ندن.
من در تعامل با این افراد سعی می‌کنم تا جای ممکن این aloof بودن‌شون (۲) رو به روشون نیارم، هر وقت حرفی زدن با سعۀ صدر و احترام جواب‌شون رو بدم و هروقت خواستم چیزی بهشون بگم بدون انتظار واکنش سریع و مؤثر ازشون اون چیزو بگم. دلیلم هم اینه که این افراد واقعاً بد نیستن، واقعاً نمی‌خوان که وقت بقیه رو تلف کنن، این‌ها واقعاً انسان‌های شکست‌خورده و پاره‌پاره‌ای هستن که ترجیح می‌دن به جای اینکه ضعیف و مضطرب به نظر بیان خودشون رو بی‌نیاز و مغرور جا بزنن (۳). و راستش چیزی که من رو غمگین می‌کنه هم همینه، که من واقعاً راه‌حلی برای مشکلات این افراد ندارم، من فکر نمی‌کنم که شجاع‌تر بودن و آزاده زیستن این افراد الزاماً به نفع‌شون باشه.
من می‌تونم صادقانه به این افراد بگم که من هیچ قصد اضرار و اذیت‌شون رو ندارم. اگر پیش من صادق باشن و اقرار به ضعف خودشون کنن، من ذره‌ای میل به سوءاستفاده از ایشان ندارم و حتی تمام تلاش خودم رو می‌کنم که بهشون احساس امنیت بدم و موجبات تعالی‌شون رو فراهم کنم. و باور هم دارم اکثر انسان‌های دیگه هم همینجوری هستن و واقعاً میلی به سوءاستفاده از انسان‌های ضعیف ندارن. لکن به نظرم اونقدر انسان‌های شرور و جانی در جهان هستن که بیان، و در صورتی که این افراد ضعف خودشون رو هویدا کنن، بهشون ضربه بزنن. این افراد هم احتمالاً در کودکی و نوجوانی از این ضربه‌ها زیاد خوردن که الان اینجوری گارد خودشون رو بالا گرفته‌اند و من در جایگاهی نیستم که وقتی مشکلات و مسائل‌شون رو به خوبی خودشون نمی‌دونم براشون نسخۀ درمانی بپیچم.
در آخر هم ذکر کنم که هر کسی که پیام‌ها رو دیر سین بزنه الزاماً فرد عصبی‌ای نیست، به دلیل پیچیده بودن اجتماع و اعصاب انسان‌ها در هر مورد به خصوص باید ادله جداگانه بررسی بشه و شخصیت فرد مورد نظر قرار بگیره، اما این استثنائات مکرر به معنی بی‌اعتبار بودن اصل هم نیستن.
-اوس احمدرضا عظیمی کُهنابی
––––––––––––––––––––
۱. مقصودم شخصیت‌شناس‌هایی است که تست شخصیتی Big-5 رو ساخته‌اند که یکی از ابعادش همین روان‌رنجوری یا neuroticism هست.
۲. کلمه aloof به انگلیسی یعنی گوشه‌گیر، اما گوشه‌گیری که از سر عناد و خودعقاب‌پنداری با دیگران نیامیزد. به قول امروزی‌ها همون کسی که چس است و چسی می‌آید.
۳. به قول امروزی‌ها ترجیح می‌دن چسی بیان و تظاهر کنن که نظر شما براشون مهم نیست تا اینکه به بقیه بگن دلیل پیام ندادن‌شون این بود که استرس داشتن و از جواب شما می‌ترسیدن. شاید حتی روز‌ها و ساعت‌ها در مورد پیامی که بهشون دادید فکر کنن، اما با این وجود بازم سین نمی‌زنن و هیچ واکنشی نشون نمی‌دن تا فقر خودشون مشخص نشه.
من متوجه شده‌م آدم‌هایی که پیام‌ها رو سین نمی‌زنن و دیر سین می‌زنن عموماً انسان‌های مضطرب و افسرده‌ای هستن، به قول روانشناس‌ها (۱) عموماً روان‌رنجوری بالایی دارن و کنترل احساسات خودشون براشون سخته و این فرار کردن و کم‌توجهی در حقیقت میکانیسم دفاعی‌شون برای پنهان کردن ضعف خودشون هست.
چون در هر لحظه فقط چند قدم تا فروپاشی عصبی فاصله دارن عموماً سعی می‌کنن خودشون رو دور از انظار و سؤالات قرار بدن، ولی خب مثل باقی انسان‌ها بازم میل به دیده شدن و مقبولیت دارن، برای همین میان وسط صحنه، تصاویر و مطالب خودشون رو بیان می‌کنن، اما بعد خیلی سریع فرار می‌کنن و در پاسخ به واکنش بقیه (مثبت یا منفی هم خیلی فرقی براشون نداره) عموماً سعی می‌کنن هیچ واکنشی نشون ندن.
من در تعامل با این افراد سعی می‌کنم تا جای ممکن این aloof بودن‌شون (۲) رو به روشون نیارم، هر وقت حرفی زدن با سعۀ صدر و احترام جواب‌شون رو بدم و هروقت خواستم چیزی بهشون بگم بدون انتظار واکنش سریع و مؤثر ازشون اون چیزو بگم. دلیلم هم اینه که این افراد واقعاً بد نیستن، واقعاً نمی‌خوان که وقت بقیه رو تلف کنن، این‌ها واقعاً انسان‌های شکست‌خورده و پاره‌پاره‌ای هستن که ترجیح می‌دن به جای اینکه ضعیف و مضطرب به نظر بیان خودشون رو بی‌نیاز و مغرور جا بزنن (۳). و راستش چیزی که من رو غمگین می‌کنه هم همینه، که من واقعاً راه‌حلی برای مشکلات این افراد ندارم، من فکر نمی‌کنم که شجاع‌تر بودن و آزاده زیستن این افراد الزاماً به نفع‌شون باشه.
من می‌تونم صادقانه به این افراد بگم که من هیچ قصد اضرار و اذیت‌شون رو ندارم. اگر پیش من صادق باشن و اقرار به ضعف خودشون کنن، من ذره‌ای میل به سوءاستفاده از ایشان ندارم و حتی تمام تلاش خودم رو می‌کنم که بهشون احساس امنیت بدم و موجبات تعالی‌شون رو فراهم کنم. و باور هم دارم اکثر انسان‌های دیگه هم همینجوری هستن و واقعاً میلی به سوءاستفاده از انسان‌های ضعیف ندارن. لکن به نظرم اونقدر انسان‌های شرور و جانی در جهان هستن که بیان، و در صورتی که این افراد ضعف خودشون رو هویدا کنن، بهشون ضربه بزنن. این افراد هم احتمالاً در کودکی و نوجوانی از این ضربه‌ها زیاد خوردن که الان اینجوری گارد خودشون رو بالا گرفته‌اند و من در جایگاهی نیستم که وقتی مشکلات و مسائل‌شون رو به خوبی خودشون نمی‌دونم براشون نسخۀ درمانی بپیچم.
در آخر هم ذکر کنم که هر کسی که پیام‌ها رو دیر سین بزنه الزاماً فرد عصبی‌ای نیست، به دلیل پیچیده بودن اجتماع و اعصاب انسان‌ها در هر مورد به خصوص باید ادله جداگانه بررسی بشه و شخصیت فرد مورد نظر قرار بگیره، اما این استثنائات مکرر به معنی بی‌اعتبار بودن اصل هم نیستن.
-اوس احمدرضا عظیمی کُهنابی
––––––––––––––––––––
۱. مقصودم شخصیت‌شناس‌هایی است که تست شخصیتی Big-5 رو ساخته‌اند که یکی از ابعادش همین روان‌رنجوری یا neuroticism هست.
۲. کلمه aloof به انگلیسی یعنی گوشه‌گیر، اما گوشه‌گیری که از سر عناد و خودعقاب‌پنداری با دیگران نیامیزد. به قول امروزی‌ها همون کسی که چس است و چسی می‌آید.
۳. به قول امروزی‌ها ترجیح می‌دن چسی بیان و تظاهر کنن که نظر شما براشون مهم نیست تا اینکه به بقیه بگن دلیل پیام ندادن‌شون این بود که استرس داشتن و از جواب شما می‌ترسیدن. شاید حتی روز‌ها و ساعت‌ها در مورد پیامی که بهشون دادید فکر کنن، اما با این وجود بازم سین نمی‌زنن و هیچ واکنشی نشون نمی‌دن تا فقر خودشون مشخص نشه.