«شاید فقط کلام ما درست است. شاید هم کلام تمام عالم درست است.»
«شاید فقط کلام ما درست است. شاید هم کلام تمام عالم درست است.»
نوشته‌ای از آقای حمید سلیمی که خیلی از آن خوشم آمد.
https://www.facebook.com/hamid.salimi.14/posts/10203946641145779
«چند کشور به تبعیت از ایران با عربستان قطع رابطه کردند؟ سفارت چند کشور در ریاض تعطیل شد؟ ما رفیقی اندازه همین جیبوتی هم نداشتیم؟ اندازه سودان؟ کومور؟ کوچک‌تر حتی؟
گفته می‌شود عراق و لبنان بیانیه اتحادیه اعراب علیه ایران را امضا کرده است. سفیر فلسطین در عربستان به ایران تاخت. پس دوستان ما کدامند؟ ما به کدام نفوذ و اقتدار در سطح منطقه می‌بالیم؟ با کدام کشور رابطه‌ای منطقی و دو طرفه داریم - غیر از سوریه دچار بحران که به اسکناس‌های ما وابسته است کدام اقتصاد را به خودمان وابسته کرده‌ایم؟ کدام دولت خاورمیانه از قرابت با ایران احساس شعف و امنیت می‌کند و برای از دست ندادن این نزدیکی حاضر است خطر کند؟
دوستان ما اغلب " گروهک‌های نظامی - سیاسی" هستند که قدرت را در کشورشان در اختیار ندارند و جایگاه مردمی چندانی هم ندارند. مثل حزب الله در لبنان، یا حماس در فلسطین.
بعد از سالهای سال هزینه کردن بی فایده در کشورهای دور و نزدیک، وقتش نشده در سیاست خارجی تجدیدنظر کنیم؟ وقتش نشده دوست پیدا کنیم و از این جزیره بودن نجات پیدا کنیم؟ وقتش نشده پایتخت کینه دنیا نباشیم؟
حواسمان هست گاو شیرده ای شده‌ایم که به نوبت می‌آیند و می‌دوشندمان و شیرمان را می‌برند و دم رفتن یک لگد هم به ماتحتمان می‌زنند؟ سخت است واقعاً دوست بودن با بقیه مردم دنیا؟؟!؟»
-از صفحۀ اوس کریم، دوست اوس احمد
متن مربوط به ۷ سال پیش است.
نوشته‌ای از آقای حمید سلیمی که خیلی از آن خوشم آمد.
https://www.facebook.com/hamid.salimi.14/posts/10203946641145779
«چند کشور به تبعیت از ایران با عربستان قطع رابطه کردند؟ سفارت چند کشور در ریاض تعطیل شد؟ ما رفیقی اندازه همین جیبوتی هم نداشتیم؟ اندازه سودان؟ کومور؟ کوچک‌تر حتی؟
گفته می‌شود عراق و لبنان بیانیه اتحادیه اعراب علیه ایران را امضا کرده است. سفیر فلسطین در عربستان به ایران تاخت. پس دوستان ما کدامند؟ ما به کدام نفوذ و اقتدار در سطح منطقه می‌بالیم؟ با کدام کشور رابطه‌ای منطقی و دو طرفه داریم - غیر از سوریه دچار بحران که به اسکناس‌های ما وابسته است کدام اقتصاد را به خودمان وابسته کرده‌ایم؟ کدام دولت خاورمیانه از قرابت با ایران احساس شعف و امنیت می‌کند و برای از دست ندادن این نزدیکی حاضر است خطر کند؟
دوستان ما اغلب " گروهک‌های نظامی - سیاسی" هستند که قدرت را در کشورشان در اختیار ندارند و جایگاه مردمی چندانی هم ندارند. مثل حزب الله در لبنان، یا حماس در فلسطین.
بعد از سالهای سال هزینه کردن بی فایده در کشورهای دور و نزدیک، وقتش نشده در سیاست خارجی تجدیدنظر کنیم؟ وقتش نشده دوست پیدا کنیم و از این جزیره بودن نجات پیدا کنیم؟ وقتش نشده پایتخت کینه دنیا نباشیم؟
حواسمان هست گاو شیرده ای شده‌ایم که به نوبت می‌آیند و می‌دوشندمان و شیرمان را می‌برند و دم رفتن یک لگد هم به ماتحتمان می‌زنند؟ سخت است واقعاً دوست بودن با بقیه مردم دنیا؟؟!؟»
-از صفحۀ اوس کریم، دوست اوس احمد
متن مربوط به ۷ سال پیش است.